Tagarchief: bier

Arrogante observaties…

123247422_9fe620fbbeZij was een met zichzelf redelijk ingenomen dametje. Dat zag ik direct toen ze mijn kant op kwam lopen. De voorstelling moest nog echt beginnen, maar zij was samen met haar vriend of man aan de late kant. Moest kunnen. Doordat ze in haar ene hand een tas droeg en in haar ander een groot glas cola duurde het even voor ze zat. Ik kon haar even bekijken. Redelijk lang en slank, jaartje of 38-40, designerpakje aan, hoge hakken. Blond, maar niet opvallend. Haar gezicht vertoonde meer chique dan ordi, maar een glimlach zat er niet op. Grijsblauwe ogen die bij die ene blik die ze mij, oudere observator, toe deed komen, duidelijk maakten dat er niet zoveel warmte in zat. Haar vriend was een halve kop kleiner. Beetje opgeblazen gezicht, gekleed in een ‘reclameoutfit’ van de verkeerde soort. Jeans, hemd en daarover dan een singlet met van die foute printjes. In zijn rechterhand een ‘bak bier’. Ik snap nooit dat je al dat vocht in je lijf krijgt, laat staan dat je dat zonder elk half uur aandrang te voelen naar binnen kolkt. Dat deed hij, kolken. Voor de hoofdact op kwam was het bier verdwenen. Hij zelf ook, op zoek naar een tweede glas van dat gele vocht.

Fat people 1Net voor de lichten doofden in de zaal waar het optreden van die Canadese artiest plaatsvond, was hij weer terug. Vanaf moment een dat hij nu zat had hij zijn handen op en aan zijn partner. Van haar nek tot haar billen, zijn rechterhand vond zijn weg, de linker hield het glas vast. Opmerkelijk, ik keek soms even nieuwsgierig hun kant uit, beiden bleven rechtuit kijken naar het podium. Toen de duizenden toeschouwers langzaam aan in de stemming kwamen en mee begonnen te zingen deden mijn ‘buurtjes’ dat ook. De vrouw bracht geen prettig geluid voort. Beetje laag en schor. Niet sexy, kraaiachtig. De man kon ik niet goed volgen. Ik zag alleen die hand die haar streelde over haar kleding heen. Op 10 cm afstand van mijn arm of dij. Hij kon haar niet loslaten. Maar echt veel reactie kreeg hij ook niet. Ze deed alsof er een vlieg over haar lijf liep denk ik, er kwam geen enkel gebaar retour, geen blik van herkenning, geen wijze van dankbaarheid voor zoveel liefde van zijn kant.

Vrouwenlijf - 1Toen we als publiek geacht werden op te staan om een ‘meezinger’ actief in te vullen zag ik pas hoe groot het verschil in lengte tussen die twee was. Nog eens vergroot door die hoge hakken van haar. Gelukkig stak ik zelf een dikke kop boven haar uit. Heeft ze vast niet gezien. Afgeschreven als decor in de zaal. Natuurlijk. Maar ik heb zelden iemand gezien die zo strak vooruit bleef kijken. Uren lang. Zou ze een stijve nek hebben gehad? Bij het uitgaan van de zaal liepen zij de andere kant op. Hij met zijn biertje in zijn hand, zij met de lege glazen van het vorige rondje. Toch nog rolbevestigend….

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen

Hazes – geslaagde musical!

Hazes - Scan10576Als iemand puur Amsterdams sentiment vertegenwoordigde was dat toch wel Andre Hazes. Geboren in de Pijp, opgegroeid in erbarmelijke omstandigheden werd hij als achtjarig lefgozertje opgepikt door John Kraaikamp en na enige tijd tot een gevierd zanger van het Mokumse levenslied opgenomen in de vaart der volkeren. Helaas achtervolgde zijn beroerde jeugd hem zijn leven lang en verdronk hij zijn angsten en frustraties op meer dan enthousiaste wijze. Ik kom tot deze introductie omdat wij onlangs, met dank aan onze lieve Soester vriendjes, de musical ‘Hij gelooft in mij’ mochten bekijken. Draait in het fraaie DeLaMar-theater dat door Joop v.d. Ende in een paar jaar werd gebouwd vlakbij het bekende hoofdstedelijke Leidseplein. Een voorstelling die veel heeft om je een paar uur geboeid vast te houden bij het levensverhaal van die enorm onzekere volkszanger die het leven van zijn partner Rachel aardig verpestte soms.

AB - Chantal JanzenLiefde maakt blind, maar dronkenschap is vooral leuk op het scherm van de film of een toneel, zelden thuis. Het script voor deze voorstelling komt uit de kokers van Frank Ketelaar en Kees Prins (nee, niet de schilder…), en klopt aardig. Het spel van Martijn Fischer als Andre Hazes is overtuigend genoeg, Chantal Janzen als Rachel kan er mee door, al is haar stem wel erg mooi. Fraaie bijrollen voor Cees Geel als jeugdvriend en vertrouweling Tim Griek, Hajo Bruins (bekend uit Penoza) als schoonvader Jan van Galen en Doris Baten als de opmerkelijke schoonmoeder Friedel moeten even genoemd. Voorstelling krijgt de lach door deze lui, of wellicht een kleine traan als je het leed wat het verhaal hen toedicht, de keel even vult.

Westertoren Foto's Tru Juli-aug.2007 041Voor een Hazesfan is het wellicht even afzien. Geen singalongs, geen pure Hazessfeer. Men beweegt meer langs dunne lijnen tussen waarheid en fictie. Er zit trouwens voldoende in de voorstelling om als een volleerd Mokummer de stem even te verheffen als er weer een deel van het Hazes-oeuvre verpakt voorbij komt. Ik heb me geen moment verveeld, het spel bleef boeien, net als de muziek. Voor mij is dat heel wat. Ben geen musicalliefhebber, maar dit kon er meer dan mee door. Zal ook door het onderwerp komen. Deze voorstelling was meer dan mede mogelijk gemaakt door de Vriendenloterij. En die maakten er voor de toeschouwers een echt feestje van. Met hapjes, drankjes en veel gevoel voor gastvrijheid. Zorgde voor een heel leuke dag, bij een topvoorstelling in een mooi en modern theater in goed gezelschap. Een dagje om weer eens in te lijsten……maar dat kost me dan wel weer Bloed, Zweet en Tranen uiteraard als niet-klusser…..

16 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Overweldigend Dortmund

Het was in feite ‘om de hoek van ons hotel’. Althans zo leek het bij de reservering. Maar toen we er waren bleek het stadscentrum van Dortmund toch nog wel op 25 km afstand van ons hotel te liggen. En dat waren bepaald niet de snelste kilometers die we ooit aflegden. Wat een drukte. Toen we in een van de vele parkeergarages ons werkpaard hadden neergezet en aan de wandel gingen bleek ons ook waarom. Overweldigd als we waren door het weekje Berlijn een ruime tien dagen daarvoor, Dortmund bleek heel veel te bieden te hebben voor hen die willen shoppen tot ze droppen, of willen eten tot ze er bij neervallen. Is het een mooie stad? Nee! Het is een stad die echt enorm heeft geleden onder de oorlogshandelingen. En daarna van alles en nog wat heeft neergezet dat de toets der architectuurkritiek maar nauwelijks kan doorstaan. Maar men vulde de stad met winkels en clusters daarvan in een soort winkelpaleizen van ongekende luxe, comfort en aanbod. Dortmund heeft weliswaar niet zo’n grote faam bij ons Nederlanders als Keulen of Dusseldorf, het is een enorme stad (de tweede van NRW en zevende van heel Duitsland) en dat merk je.

Elke grote winkelketen zetelt hier, alle grote boekenwinkels kom je er tegen, het aanbod aan eet- en drinkzaken is fabelachtig en men kent heel wat leuke terrassen. De stad heeft meer dan 600.000 inwoners en het leek wel of een groot deel daarvan op deze bezoekdinsdag niets beters te doen had dan ook genieten van de vele winkels. Musea moet je hier niet zoeken, veel historisch is er niet te vinden. Dit is een stad voor moderne nijvere werkbijen. Men mist het mondaine van Berlijn, maar ook het provinciale van Oberhausen of Essen. Dortmund is zich bewust van zijn eigen kracht en de Dortmunders lijken dat ook te beseffen. Daarbij, voor echt Duits bier kom je naar hier. Dortmund levert jaarlijks iets van 600 miljoen liter bier af en daaronder zitten een paar stevig bekende namen. Overigens is er wel een museum over juist dit onderwerp. Grappig!

Parkeren in de stad zelf was geen enkel probleem, je kunt vrijwel overal zeer betaalbaar terecht. Maar neem wel de tijd als je de stad weer verlaat….Men grossiert in stoplichten en ook in snelheidscontroles. Dus doe vooral rustig aan als je Dortmund wilt bezoeken. Het is meer dan de moeite waard en gegarandeerd dat je er als shopper vindt wat je zoekt. Mij is dat zeker gelukt….

10 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Floriade 2012 – groot en duur!

Een maal in de tien jaar wordt het gehouden; de expositie Floriade. Georganiseerd door de bedrijfstakken in de bloemen en plantenteelt. Ooit, heel lang geleden, maakte ik de eerste mee in Amsterdam. Op een redelijk beperkt terreintje langs de Amstel, recht tegenover de flatgebouwen van buitenwijk Buitenveldert.. Later kwam het nog een keer dichtbij toen men koos voor een locatie in Amsterdam- Zuid-Oost. Via wat buiten de hoofdstad gelegen plekken arriveerde de tentoonstelling dit jaar in het Limburgse Grubbenvorst, niet ver van de veilingen daar. Goed bereikbaar, een enorme oppervlakte en voor een deel afgebakend door een enorm gebouw langs de snelweg A76 tussen Nijmegen en Venlo. Met een gezelschap van gewaardeerde en lieve vrienden togen we op die bloedhete dinsdag de richting op van het Noord-Limburgse land. Waar we bij toeval, je rijdt in een minibusje of niet, op een verkeerde parkeerplaats terecht kwamen waar we via een zij-ingang zonder al te veel moeite naar binnen mochten. Kostte de toegang tot de Floriade anno 1982 nog vier gulden vijftig p.p., je bent nu een tientje of drie kwijt, maar dan wel in Euro’s. De ANWB en Rabobank zorgen voor korting als je vooraf online bestelt, dan is het nog een beetje te doen. Want parkeren kost je ook nog eens een tientje. Hoe dan ook, je krijgt er een enorm groot festivalterrein voor, met diverse elementen waar je ideetjes kunt opdoen om de tuin op te fleuren, of een zwembad aan te leggen.

Tuinen in overvloed. Net als horeca, aan eten of drinken hoeft het niet te mankeren, maar bedenk wel dat je echt de hoofdprijs betaalt als je iets wilt consumeren, Met een gezinnetje naar de Floriade kon wel eens een aardige aanslag op je vakantiebudget betekenen. Maar goed, er is veel te zien. Mij interesseerden vooral de landenpaviljoens. Een aantal daarvan is samengebracht en zo kan je bijvoorbeeld naar een Belgisch, Italiaans, Spaans, Japans, Chinees of Pakistaans paviljoen om te zien wat daar te koop is. Soms is dat wel heel letterlijk genomen. Want handelaren proberen je daar in die gebouwen of tenten op stevige of overtuigende wijze van je laatste euro af te helpen. ‘s-lands wijs ‘s-lands eer natuurlijk. Net als de lokale sponsoren dat doen. Ga niet te lang staan kijken naar een voor in de achtertuin bedoelde bubbelbadbak staan kijken, de vertegenwoordiger die ergens in een tot kantoortje omgebouwde buitensauna zetelt, springt je dan meteen in de nek. Vrijwel alles staat in het teken van sponsoring. Elk bordje, boompje, takje, struikje en zo meer. Weet je dit van te voren is er mee te leven hoor, maar het is allemaal wel heel anders dan we gewend waren bij vorige exposities van dit type. Bedenk ook dat een ‘ritje’ in de alles overziende kabelbaan nog eens 5 euri p.p. extra kost. Prima voorziening, maar wel wat erg duur. En dat is dus de eindconclusie van deze trip. Je ziet veel, je loopt je gek, maar het kost allemaal best geld. Waarbij het dan wel erg wrang is dat je voor het parkeren moet betalen, terwijl bij vertrek de poorten gewoon open zijn, dus ook voor de niet-betaler.

En ook dat het personeel over het algemeen niet aardig is,  dat de aanduidingen in het park niet overal even handig of leesbaar zijn en dat die commercie samen met allerlei ‘groen en maatschappelijk’ erg dominant aanwezig zijn. Aanrader is het Belgische bier in het gelijknamige paviljoen, de frietstand op een andere plek, de waterfonteinen, de tropische kassen, de uitkijkplekken en de mooie schaduwplekken onder fruit dragende bomen. De regio Venlo houdt er na afloop (Floriade gaat nog door tot begin oktober a.s.) een heel fraai natuurgebied aan over. Maar dat is voor een belangrijk deel dan wel betaald door de bezoekers. Meer dan dat zelfs. En dat moet men zich gewoon realiseren als je er heen wilt. Natuur kost kennelijk wat….maar naar mijn mening in dit geval gewoon te veel voor het gebodene…

14 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening