Tagarchief: aandacht

Raadselachtige wasteil…

Albert Cuypactie Sinterklaar 251106. 003 (2)Als ‘Pa’ weer wat extra verdiend had, en in de toenmalige handel kwam dat best wel eens voor, vierden we het Sinterklaasfeest als enige evenement in het jaar nogal uitgebreid. Wij kinderen hielden van de traditie die met dat feest van doen had.

Albert Cuypactie Sinterklaar 251106. 017 (2)En het mysterie dat die Sint kennelijk precies wist wanneer wij ons voor de steenkolenhaard te pletter zongen en dat ‘Pa’ dan altijd even weg moest om sigaretten te halen. Juist dan kwam die verrekte Zwarte Piet voorbij, ramde op een van de deuren, wist intussen onze wasteil te vullen met cadeautjes, haalde die kennelijk via het dakraam op vier hoog langs de dakgoot naar binnen (..) en zette hem dan voor de deur neer.

Albert Cuypactie Sinterklaar 251106. 023 (2)Als ‘Pa’ dan terug kwam met zijn rookwaar, stond de teil intussen voor de haard en zaten wij er dan met rode wangen voor. Wachtend op het uitspreken van onze naam en de overhandiging van de vele cadeautjes. Niet dat je in die jaren nu meteen werd overladen met duur speelgoed of zo. Veel kleding kregen we juist wel. Sokken, een trui, maar soms ook wat spul waarmee je als kind best trots was. Zo herinner ik me een plastic sleepboot die echt kon varen als je de motor die in het midden onder dek stond opwond met een sleuteltje. Dan kon het ding rondvaren in diezelfde teil waarmee de presentjes waren afgeleverd.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk herinner me dat het scheepje ten onder ging in een van de pierenbadjes van het Amsterdamse Bos. Ik ben hem kwijtgeraakt in ieder geval. Mijn probleem als kind was wel dat ik precies een maand na de Sinterklaas jarig was en nog ben. Dus de echt grote cadeaus die ik altijd op een verlanglijstje voor de Sint zette bleven dan liggen wachten tot ik weer een jaartje ouder was. Dat mijn verlanglijstje voor dat doel kon dienen had ik nooit bedacht. Vaste traditie was ook dat de zus van mijn moeder op pakjesavond altijd op bezoek kwam. Dan keek ze naar wat wij aan spullen weer hadden gehad van de Sint, om dan uitgebreid te vertellen wat haar kinderen allemaal wel niet hadden gekregen. We werden best wel eens jaloers als we dat hoorden, maar ja, we wisten ook wel dat die tante jaloers was. Mijn moeder gaf ons al vroeg in ons leven uitleg over dat soort menselijke emoties. Toen ik de leeftijd bereikte dat ik niet echt meer geloofde in de Sint en zijn assistenten die indertijd nog niet van de slaven waren afgeleid, maar ook toen al dus wel in staat waren om overal tegelijk kinderen gelukkig te maken, scheelde dat veel spanning op die bewuste dag. Ons gezin verschoof de aandacht naar de kerst. Sint was een gepasseerd station. Op dat punt liepen wij dus een halve eeuw voor op de maatschappelijke ontwikkelingen van dit moment. Toch wel erg politiek correct als je het zo bekijkt…

Advertenties

14 reacties

Opgeslagen onder Historische mening

Onbaatzuchtig

hpMmSuTA3vHpzwUCf79DrQIeder van jullie lezertjes kent vast wel een voorbeeld van het begrip ‘ware liefde’. Of je er al dan niet mee te maken hebt of hebt gehad is in feite minder relevant dan de zoektocht naar…. Ieder mens zoekt nl. erkenning voor zijn/haar persoonlijke bestaan of een uitlaatklep voor zijn of haar gevoelens. Als kind wil je dat allemaal ontvangen van je ouders en de andere mensen om je heen. Op school wil je voor ‘vol’ worden aangezien en we willen verder allemaal mooi, slank, slim of aardig gevonden worden. In een wereld vol soortgenoten is dat best lastig. Immers, bij een keuze uit pakweg een paar miljard andere mensen van dezelfde sekse is het voor die ‘ene’ best ingewikkeld om jou uit de menigte te plukken en direct te zien als degene waar je dan de rest van je leven in pais en vrede en vooral ook senang verder wilt. Potjes en dekseltjes, bloemen en bijtjes, in het begin is alles mooi en prachtig. Maar hoe gaat zo’n sprookje eigenlijk verder? Zijn mensen na pakweg tien, twintig, dertig of nog meer jaren nog steeds zo op elkaar ingesteld en gelukkig? Wordt de droom dan een akelige nachtmerrie?

OLYMPUS DIGITAL CAMERAVaak komen dan toch haarscheuren en breuken voor die aangeven dat het persoonlijk erkend worden een stuk minder blijkt dan in dat prille en verliefd makende begin van een dergelijk avontuur. Onbaatzuchtige liefde krijg je niet cadeau. Die erkenning van jouw persoon, de acceptatie van je volledige karakter, het kritiekloos accepteren van voor- en nadelen (niets menselijks is ons vreemd toch?) vraagt veel van de ander. Daarbij, hij of zij die vrij van zonden zijn mogen de eerste stenen komen werpen. Wie zichzelf echt kent, weet dat hij of zij nooit vooraan zullen staan met die stenen. Kortom, onbaatzuchtige liefde is een gift van iets dat hoger is dan wij mensen vaak bevroeden. Liefde is een chemie die op een of andere manier zorgt dat een paar beter bij elkaar past dan zonder dat fenomeen. Opvallend is wel dat mensen soms voor hun zoektocht naar die onbaatzuchtige liefde eerder uitkomen bij dieren dan bij mensen. Dieren vragen maar weinig van ons. Wat eten, drinken, een aai, goede verzorging, af en toe een plekje in huis, schuur, stal of bed desnoods.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWie huisdieren heeft weet wat ik bedoel. En ook al kan vrijwel iedereen beredeneren dat dieren minder hersenen hebben dan wij mensen, ze benutten ze soms wel erg slim. Door precies datgene te doen wat de ‘baasjes’ van ze verwachten. Troost bieden bij narigheid, een kop op je schoot te leggen als ze aandacht willen ontvangen of geven. Zou daardoor het gemis van die beesten die je zijn ontvallen soms zo lang door sudderen? Omdat er dan toch een gat valt in dat gevoel van ‘er wordt van me gehouden’? Of is dat allemaal maar suggestie en zijn mensen wel in staat om ook onbaatzuchtig lief te hebben. Ben benieuwd naar de reacties. Kan er een aantal nu al voorspellen…..

14 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

The Beauty and the Beast!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEcht een toegegeven ondeugend trekje van mij is dat ik als ik ergens in de openbare ruimte zit vooral observeer. Ik kijk naar mensen, tracht te snappen hoe relaties in elkaar zitten en voeg er naar eigen gebruik soms wat peper en zout aan toe om een verhaal te maken dat mij persoonlijk acceptabel genoeg lijkt om er een blogje over te maken. Zo zat ik onlangs ergens uitgebreid en smakelijk te ontbijten. Hotel uit een keten, geweldig voedsel, en gezellig druk. Om ons heen allerlei andere bezette tafels.  Met veel verschillende mensen. Uit binnen- en buitenland.  Oudere stellen die het zich gemakkelijk maakten en de aangeboden etenswaren deels voor gebruik nu maar zeker ook voor later op de dag sprokkelden. Zakenlieden die even snel een ontbijtje naar binnen werkten en de strategie voor de dag bespraken met hun collegae. In dit hotel was dat niet veel anders dan in de honderden hotels waar ik tot nu toe verkeerde. De enkele uitzondering daar gelaten. Voor mij zijn ‘paren’ het meest interessant. Hun gedrag bij het ontbijt is voor mij bepalend voor een mening over hun relatie. Is men consequent met elkaar in gesprek, maakt men lol samen en genieten ze van het eten? Goede relatie! Zwijgen tijdens het ontbijt en er uitzien of het te veel moeite kostte om je er even leuk uit te laten zien voor de rest van de dag geeft me te denken. Mijmerend keek ik al smerend en kauwend rond en zag ineens een opmerkelijke combinatie.

Fat people 3Een uiterst fraaie en ‘goed afgewerkte’ jonge dame in een vrij strakke groenkleurige outfit aan de hand van een man die het bij een aflevering van ‘Óbese’ niet verkeerd zou doen. Een beul van een vent, goed in het pak zittend overigens, metertje of twee lang met een buikomvang waar veel mensen van schrikken. Ik vreesde voor de stoel waarop hij ging zitten. Ik denk toch dat we hier keken naar 150 kilo schoon mannelijk vlees aan de haak, de dame was volgens mij niet veel meer dan een kilootje of 50 aan die zelfde haak waard. Opmerkelijk was haar kennelijke liefde voor hem. Ze deed alles om het de mastodont naar de zin te maken. Scrambled eggs, spek, koffie, broodjes, een toetje…..hij verwerkte het zwijgend. Zij nam zelf slechts iets van yoghurt met wat thee. Toch zat er iets van chemie tussen die twee. Niks mis mee, maar ik snapte de combi niet helemaal. Al was het maar omdat we vrijwel allemaal ook kijken naar uiterlijkheden toch? The Beauty en the Beast dus. Moet je hier nu met enig leedvermaak of toch bewondering naar kijken? Was hij tijdens hun relatie zo dik geworden omdat ze hem zo goed verzorgde, of viel ze gewoon op ‘zwaar’? Was zijn ‘verhaal’ zo goed dat ze als vrouw niet keek naar de verpakking maar naar het innerlijk. Ik bedacht me dat ik de bedden in de hotelkamer wat aan de zachte kant had gevonden, zouden zij daar samen geen last van hebben gehad?

Romantiek - Al snel is de tv het spannendste moment van de dag...Kortom, ik kwam terug met de nodige inspiratie voor een blog als dit. Omdat ik het niet helemaal begreep (of begrijp) maar wel intrigerend vind. Vrouwen en mannen, het blijven opvallend tegengestelde polen als het om relaties gaat. Soms gaat dat goed, en soms blijf je met vraagtekens zitten. Hebben jullie dat nu ook of ben ik daarin de enige??

25 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Nieuwe kassa!

Axe reclame Scan10315Onlangs maakten we weer een paar staaltjes mee van wat men in het vakjargon ‘gebrek aan klantvriendelijkheid en/of inlevingsvermogen noemt’. Bij een groothandel met een enorm assortiment kozen we voor afrekening van ons relatief bescheiden aandeel in de omzet bij het bedrijf een kassa die slechts werkte met Pinpasafrekeningen. Daar zijn de rijen naar traditie korter. De gebruikers van dit bedrijf betalen over het algemeen nog steeds het liefst contant. Je vraagt je af waarom, maar goed. Toen het af te rekenen bedrag in het scherm van de al wat oudere cassiere verscheen werden wij geacht de Pinpas in het daartoe bestemde apparaat te steken. Normaal krijg je dan meteen een menu waardoor je kunt betalen, maar hier bleef het scherm op ‘even geduld s.v.p.’ bevroren staan. Was op zich niet erg geweest als vrouwlief er op enig moment niet iets van had gezegd. ‘Goh, wat duurt dat lang dit keer….’ of woorden van die strekking. Het bleek precies het verkeerde te zijn. De dame achter de kassa beet haar toe dat men over was gegaan op een nieuw systeem en dat dit even trager werkte en dat vrouwlief dit toch kon zien…… ‘Waaraan je dat dan had moeten zien???’ sputterde vrouwlief nog even tegen.  Nou, aan de nieuwe schermen die aan die kassa’s gekoppeld waren. Nu zal het aan mij liggen, maar ik kijk zelden naar welke soort schermen er gebruikt worden, dus of ze nu uit 1895 stammen of van gisteren zijn, het zal wel. Na wat vijandelijkheden waarbij wij als klant echt het gevoel kregen ‘fout te zitten door ons ongeduld’ liepen we de zaak uit. Hoofdschuddend.

Politieke EuroEen ander voorbeeld was iets dat onlangs plaatsvond en waarvan lieve vriendjes het slachtoffer werden. Ongekende horkerigheid bij een van de bekendste hotelketens in het land. Verhaal is echt ongekend, kom ik nog eens op terug. Maar aardig was dat deze keten een compleet mislukte overnachting af deed met ‘binnen het protocol van ons bedrijf staat er tijdens de nachturen een beveiliger op de plek van de receptionist en kan deze geen service verlenen zoals wij dat gewend zijn, wij vragen uw begrip!’. Nou, jammer maar helaas, dat levert geen enkel begrip op. Gasten dienen altijd als zodanig behandeld te worden en de interne procedures zijn compleet onbelangrijk als het gaat om zeer serieuze klachten over de verleende service op dat bepaalde moment. Steeds weer kom ik er achter dat bedrijven ofwel niet bezig zijn met hun klanten, dan wel dat ze hun personeel niet bijbrengen hoe die klantvriendelijker kunnen optreden. Men snapt nog steeds niet dat vriendelijkheid zorgt voor meer omzet, dat aandacht kan leiden tot meer winst. Bij deze twee grote ketens ging dat weer eens erg fout. Er blijft veel werk voor mensen zoals ik. Als men me nu maar eens zou weten te vinden. Toch eens wat procedures opzetten zodat ze me zelf kunnen mailen of bellen. Want ik ben uiteraard te belangrijk om achter hen aan te gaan. Dat past me niet. Net een nieuwe telefoon en zo…..

16 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Waterballet

WP_002142Je zou bijna denken dat wij in 2013 ‘iets met water’ hebben. Niet om nu meteen in te zwemmen of zo, meer in en rond het huis. Laten we wel zijn, we begonnen met het gedoe net na mijn zeer aangenaam verlopen verjaardag. De volgende ochtend stond de keuken min of meer blank door een verstopte afvoer achter de afwasmachine. Gelukkig opgelost, waardoor al dat afvalwater weer een weg vond naar het riool. Dan de ellende van de CV die we uiteindelijk door drastische maatregelen in juli jl. wisten op te lossen. Maar het was nog niet klaar. Vrouwlief hoorde sinds kort een wonderlijk geluid uit de ‘muur’ van de badkamer komen. Raar, een soort fluitend geruis, ver weg. Maar het kwam ergens van achter een muurtje vandaan waarachter we na rijp beraad eerder een gasleiding of afvoer dan water vermoedden. Toen we ook in het toilet beneden dat geluid waarnamen werd het tijd om toch eens te onderzoeken wat er loos kon zijn. Dus weer op onderzoek uit. Je leert je huis zo wel kennen. Nergens iets bijzonders gevonden. Tot vrouwlief het luik omhoog trok van de kruipruimte in de hal. Het water spoot haar tegemoet. Ik dook op mijn buik richting hoofdkraan, maar dat had ik beter niet kunnen doen (nou ja..), het water spoot tegen het plafond aan. Met enorme kracht. Want door aanraken van de hoofdkraan kwam de breuk in de waterleiding, want dat was het, in volle openheid tot wasdom. Net nadat ik de hoofdkraan dicht had gedraaid, het was buiten dertig graden en dat water verkoelde ook wel, brak de leiding in twee stukken. Dat was dus dat geluid geweest. Maar hoe kon die leiding nu precies op een punt van een koppeling breken? Oorzaak zat vermoedelijk een paar jaar eerder in een door de waterleverancier uitgevoerde verandering van watermeter. Daar had men in de hele buurt om ons heen een ‘uurtje’ voor nodig, bij ons bleek dat voor twee man een paar uur werk. Daarna lag de watermeter gek genoeg onder een hoek.

WP_002141De meegeleverde beugel zat in die knevelkoppeling, bijeengehouden door twee grote moeren. Precies tussen die moeren was de breuk ontstaan. Bellen leverde al snel resultaat. Iemand van Waternet kwam kijken. Hij zag de situatie en wist meteen dat dit niet zijn werk was. Onderhoud en reparatie was voor Joulz, een technisch bedrijf. Die stonden alsnog een uur later voor de deur. ‘Fluitje van een cent’. De monteur zette alles nieuw in het duistere en vaak vochtige vooronder van ons huis, boorde gaten in de fundering, monteerde daar de nieuwe koppelingstukken op, zette en passant een nieuwe hoofdkraan op de leiding en gaf het vertrouwen dat we de komende 50 jaar geen last meer zouden hebben van dit soort problemen. Met een zucht van verlichting draaiden we de kranen weer open en lieten de lucht ontsnappen. Daarna was alles weer gewoon. En is het ook in badkamer en toilet weer heerlijk stil. We branden maar een kaarsje bij gelegenheid, om dat zo te houden. We hebben wel genoeg gehad van al dat waterige gedoe nu.

18 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

Blogonderbouwing

Aankopen Barcelona 5077347881_b9bc3534aa_mIn de loop van de afgelopen jaren schreef ik heel wat blogverhalen op het wereldwijde digitale netwerk waarop ook mijn lezers zich bewegen. Dat schrijven ging en gaat me (nog) goed af. Wellicht omdat ik op enig moment een scheiding maakte tussen ‘algemene’ zaken dingen die van doen hebben met mijn vakgebied of liefhebberijen lijkt het soms net op werken. En bij professioneel werken hoort ook dat je naast inspiratie gebruik maakt van het nodige onderzoek om niet helemaal feitenloos door het leven te gaan. Daarbij leef ik niet op de vierkante centimeter en kom ik nog eens ergens, waardoor er altijd weer nieuwe zaken te vermelden zijn. Het maakt dat ik het nu al een jaar of wat vol heb weten te houden als blogger.

Chevrolet Covette Stingray Prev_GT5Aardig is bijvoorbeeld dat ik voor mijn autoblogs niet alleen gebruik maak van informatie die uit de autowereld zelf op me af komt, en dat is best veel, maar ook dat er bijvoorbeeld kruisbestuiving is ontstaan tussen de wereld van het verzamelen en die van de echte auto’s. Zo kan een net op een rommelmarkt aangetroffen schaalmodel qua onderwerp mooi leiden tot een verhaal over het echte onderwerp op vier wielen. Ik heb er heel wat voorbeelden van kunnen uitwerken. Zoals onlangs die opmerkelijke Nissan van Matchbox die ik zelf niet kende. Stammend uit 1970 en bedoeld als een soort studiemodel voor de Japanse fabrikant. De zoektocht naar achtergrondinformatie is dan best langdurig en interessant. Want ik wil, als ik er al over schrijf, wel met feiten komen en niet met allerlei onzin. Daarover maak ik me niet zo druk als het over mijn meningblog gaat.

Peter B 2Daar wil ik de boel nog wel eens wat op stoken omwille van de discussie. Dat sommige lezers dat niet helemaal begrijpen maakt het extra leuk. Daarbij, wie claimt altijd een mening te hebben, moet niet raar opkijken als mensen ook met een mening die afwijkt reageren. Het maakt mijn dag soms helemaal goed. Loopt het uit de hand en wordt een discussie persoonlijk, nemen we afscheid van elkaar. In de afgelopen jaren best al wat keertjes meegemaakt.

????????????????????????????????Bij het Belgische schaduwblog zet ik tegenwoordig wat recensies neer over horecazaken die we in de loop van de tijd hebben bezocht. De ervaringen in die wereld zijn best voer voor psychologen, maar vooral voor meninggevers. Wie er iets aan heeft moet er maar eens gaan lezen. Dat geldt dus ook voor mijn luchtvaartblog. Klein, bescheiden, maar je vindt er een aardig overzicht van de vele vluchten die ik in mijn vooral werkzame leven maakte. Waardoor ik niet alleen een schat aan vliegervaring kon opdoen, maar ook op heel wat plekken in binnen- en buitenland kwam die ik normaal nooit zou hebben bezocht.

Naturisme - 4Kortom, bloggen is leuk omdat je de kans hebt meningen en ervaringen te delen. Zoals jullie, medebloggers en lezers dat ook doen op de daartoe bestemde plekken. Voorlopig ga ik bij leven en welzijn nog even door. Er is nog zoveel te zien en te beschrijven….Als jullie maar blijven lezen……

16 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

De kletskous

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWe hadden het niet in de gaten toen we moe maar voldaan van een lange stadswandeling neerzegen op de comfortabele stoelen van onze favoriete hoofdstedelijke horecagelegenheid. De dame die een tafeltje verderop zat en er zo onschuldig oma-achtig uitzag bleek een babbelkous van de eerste orde. En het maakt haar niet uit of we nu wel of niet reageerden op wat ze allemaal vertelde. Ze sprak onverdroten verder. Over het weer, de nieuwtjes in de krant, de lekkere hapjes die je ‘hier’ kon krijgen en zo voort. Wij wilden even rustig zitten, gewoon genieten van thee en een broodje, maar dat was ons niet gegund. ‘Ik ga dit weekend op een minivakantie. Ik hoef niet zo nodig hoor, maar mijn dochters willen dat. Goed voor je mam zeiden ze. Ik ga met de bus, naar Oost-Groningen, wellnessoord of zo, met sauna. Maar dat is niks voor mij, al die blote mensen. Nee, ik wil gewoon even zwemmen. Vroeger ging ik met mijn vriendinnen, maar die zijn allemaal overleden. Ik ben alleen over. Mijn man is een jaar of zes geleden overleden. Hij was zo’n lieverd. Altijd attent, nam meestal in het weekend bloemen voor me mee en als hij echt vol zat kreeg ik een kus van hem. Ik mis hem nog steeds. Alleen is maar alleen. Natuurlijk, ik heb mijn kinderen, de kleinkinderen, maar de mensen waar je altijd op bouwde zijn er niet meer. Je broers en zussen, allemaal weg…..’

Ze hapte even in het schuim op de koffie die voor haar stond. Wij wilden net de krant even pakken die voor ons lag. Maar helaas, het verhaal ging verder. Over doktoren, kwalen, de luidruchtige buren, dat ze alles zelf moest regelen, En dan nu die reis. Heerlijk hoor er even uit. Maar wisten wij wellicht hoe het weer zou worden in het weekend. Want met die koude wind van nu was er weinig lol aan om in de open lucht te gaan zwemmen natuurlijk. Intussen betrok ze een dame in haar gesprek die weer een tafel verderop zat. Een vrouw met een beduidend lagere stem, iemand die haar leven lang gerookt had of zwaar gedronken en qua uiterlijk 20 jaar ouder dan de dame naast ons. Al snel begon de ‘buurvrouw’ haar pijlen op die andere vrouw te richten. Die reageerde immers op wat zij allemaal te vertellen had, en wij zwegen slechts. Ongezellige lui. Toen wij min of meer op hetzelfde moment als zij vertrokken en aanstalten maakten om de zaak uit te lopen, wensten we haar veel plezier bij haar tripje. Ze hoorde het nauwelijks. Alweer bezig met een nieuw verhaal. Dit keer over haar katten…..De andere dame knikte slechts. Die was het ook al zat….

3 reacties

Opgeslagen onder Algemeen