Klein leed; afscheid van Patser….

fotoos Truus camera tot en met 110107 002 (2)Hij was nog maar net 15 jaar oud geworden. Onze rode kater Patser. En dat was op zich al een wonder. Want ondanks zijn naam en prachtige uiterlijk, was hij op jonge leeftijd al zo vaak voor blaasgruisproblemen bij de dierenartsen te gast geweest dat het een wonder was dat hij er überhaupt nog was. Nog in 2005 onderging hij een ingrijpende operatie aan zijn urinewegen. Op dat moment hadden we eigenlijk al afscheid genomen van hem, maar hij kwam er weer bovenop en domineerde ons toenmalige huishouden met zijn heerlijke karakter en onderhuids geknor als het ging zoals het meneer beliefde. Patser, een naam die hij met ere droeg. Niet dat hij echt onaardig was tegen andere dieren of mensen, nee, hij domineerde ze wel. Zo had onze boerenfox Purdy niets te vertellen als ‘meneer’ met opgestoken staart en zijn kenmerkende houding bezit wilde nemen van diens slaapplek dicht bij de cv in de huiskamer. Patser ging dan gewoon achter de hond zitten en tikte hem heel voorzichtig aan….. Daar was Purdy nogal gevoelig voor en die verdween.

Foto's Tru Juli-aug.2007 004Patser at ook als eerste, de andere katten richtten zich naar zijn wil. Vorig jaar ging het ineens mis met hem. Hij kreeg opmerkelijke ‘pijnaanvallen’. Zat dan stil in een hoekje, kneep zijn ogen dicht en bleef stil zitten. Na een dag was dit dan over. Helaas was het bezoeken van dierenartsen na de operaties die hij eerder had ondergaan geen echt genoegen. De dierenarts die we het laatst met hem bezochten, zelf toch niet voor een kleintje vervaard, durfde hem niet eens uit zijn ‘tas’ te halen waarmee we hem naar binnen brachten. Een wilde boskat had betere manieren….. Een ongekend kantje van zijn karakter. Vorig najaar bleek dat hij ineens blind was na zo’n aanval. Het maakte hem kwetsbaar, maar hij bleef trots. Vond zijn weg, liep bepaalde routes op de tast, maar werd ook enorm aanhankelijk. Toch zagen we wel dat het er niet beter op werd. De aanvallen (we hadden geen idee wat het was…) werden talrijker.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEn steeds was hij daarna even de weg kwijt. Hij vermagerde ook, vaak geen goed teken bij een kat die at als een bootwerker en goed dronk. Maar we deden het er maar mee, omdat hij geen tekenen gaf pijn te hebben. En reken maar dat we dat goed in de gaten hielden. Op die zaterdag de 10e augustus was het echter goed mis. Hij had een heftige aanval meegemaakt, was daarna compleet de weg kwijt, wilde dwars door een bankstel heenlopen, zocht hoeken op en bleef daar dan staan, at niet, dronk niet en liet alles lopen. Goede raad was nodig en we gingen naar de Spoedkliniek in de hoofdstad die sinds kort ergens in een verre industriële buitenwijk gevestigd is. Het bleek dat hij al enige tijd leed aan herenbloedinkjes. Het gevolg van hoge bloeddruk, hij had een ruis op zijn hartje en bleek nog slechts op zijn laatste instincten rondjes te kunnen lopen. Dan moet je wel besluiten tot een waardig einde. Daar, en ter plekke! Het afscheid viel zwaar, heel zwaar.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWeer een huisdierenvriend die uit je gezin verdwijnt. Zijn laatste daad was er een van allure. Ik moest er voor bloeden, maar dat nam ik op de koop toe. Hij is nu op zoek naar zijn oude vrienden. Als er een dierenhemel bestaat, vindt hij ze vast. Zoals hij de weg ook al kon vinden toen hij blind was. Omdat een macho als hij nu eenmaal altijd zijn weg vindt. Wij lieten er de nodige tranen om, missen hem heel erg en moeten enorm wennen. Al was het maar door de concerten die hij gewend was te geven midden in de nacht. Het is nu ook de hele dag rustig in huis, veel te rustig! Gut, wat mis ik dat beest!

Advertenties

23 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

23 Reacties op “Klein leed; afscheid van Patser….

  1. Lieve Leo,

    ik weet zeker dat hij nu bij z’n vriendjes is…en dat hij daar onze Nelus tegen gaat komen…Dikke knuffel!! X

  2. Met tranen in mijn ogen schrijf ik dit, het is zo erg om afscheid te nemen van een kleine persoonlijkheid, waar je plezier en soms ergernis aan hebt, maar missen wil je ze absoluut niet. Gezien zijn ziektebeeld kon je ook geen andere beslissing nemen, dat was een nare lijdensweg geworden voor mens en dier. Ik ben er heilig van overtuigd dat dieren ook een ziel hebben, en ik hoop van harte dat hij daar vindt wat hij ook zoekt. Jullie hebben hem een goed leven geboden waar hij zich zelf kon zijn hou dat vast als je hem mist, en denk aan de leuke momenten die jullie hadden.
    Een dikke knuffel van ons hier.

  3. Bettina

    wat mooi geschreven en ik sluit me helemaal aan bij Peet, zij verwoordt het ook als geen ander…nogmaals dikke knuffel van mij X

  4. Natuurlijk moet ik nu terugdenken aan onze poes, het is alweer zo’n 4 jaar geleden dat ze is heengegaan………Het went niet Leo, maar wie zeg ik het?
    Uit ervaring weet jij dat wel. Ik wil je in ieder geval serieus condoleren, want het is echt heel erg om een gewaardeerde huisgenoot te moeten missen, want dat was het.

  5. Een deel van jullie gezin en een deel van je leven… Ik kan me voorstellen hoe jij je voelt. Veel sterkte!

  6. Ik begrijp jou volkomen lieve Leo, het verlies van een vriend, want een huisdier dat je al zo lang bij jou hebt is dat, komt heel hard aan! Courage jongen, bij het verwerken ervan…

  7. Milko

    Mooi geschreven Leo! Een held moet geëerd worden…
    Leef met je mee. Sterkte.

  8. Wat een mooie poes was dat, niet dat het verder iets uitmaakt voor meer of minder verdriet. Ik sluit me ook aan bij Peet, en bij Jan want voor mij geld ook we zullen zo’n dierbare huisgenoot nooit helemaal vergeten.
    Groetjes.

  9. En als ik doodga, huil maar niet
    Ik ben niet echt dood
    Moet je weten
    ’t Is maar een lichaam
    Dat ik achterliet
    Dood ben ik pas
    Als jij me bent vergeten

    En als ik doodga, treur maar niet
    Ik ben niet echt weg
    Moet je weten
    Het is de heimwee
    Die ik achterliet
    Dood ben ik pas
    Als jij die bent vergeten

    En als ik doodga, huil maar niet
    Ik ben niet echt dood
    Moet je weten
    ’t Is het verlangen
    Dat ik achterliet
    Dood ben ik pas
    Als jij dat bent vergeten

    Dood ben ik pas
    Als jij mij bent vergeten…
    © Bram Vermeulen

  10. Je schrijft dit prachtige “afscheid” verhaal onder de noemer klein leed, misschien is het dat ook in het licht van het grote wereldgebeuren maar dieren hebben zo’n prominente en afhankelijke plek in een mensenleven dat een dier verliezen echt groot leed met zich meebrengt. Sterkte!

    • Ach, tegen het licht van alles wat er in de wereld om ons heen plaatsvindt is het idd klein nieuws. Maar zeker voor ons, dierenliefhebbers, was het heel erg heftig en verdrietig. Van onze veestapel thuis uit het verleden blijft maar weinig over zo….

  11. Laurent

    Och wat verdrietig! En hij zag er zo lief en zacht uit voor zijn karakter 😉 Moeilijk hoor…

  12. kees

    Jammer Leo maar in ieder geval goede herinneringen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s